Mijn Verhaal

Mijn naam is Brenn en werd geboren op 40 weken en 10 dagen als gezonde baby. Toen ik amper 3 maand oud was kreeg ik mijn eerste epilepsieaanval. Samen met mama en papa heb ik 6 maand in het ziekenhuis gelegen. De dokters hebben toen mijn hoofdje onderzocht en vonden dat mijn hersentjes een raar vormpje hadden. Die stoute spookjes, zoals mama en papa mijn aanvalletjes noemden, kwamen bijna 25 keer per dag in mijn hoofdje. De dokters hebben mij veel medicatie gegeven en zo getracht die spookjes te laten verdwijnen. Spijtig genoeg zou ik niet worden zoals de andere kindjes en dat maakte mijn mama en papa heel verdrietig. Maar ik weet dat ze heel sterk zijn en mij zullen helpen en liefhebben met heel hun hart.

Ondertussen ben ik 6 jaar geworden en ga overdag naar een aangepaste school 'Blijdorp' te Buggenhout. Ik krijg daar kiné, ergo, logo en veel liefde van mijn juffen. Elke dag sta ik in mijn sta-apparaat om mijn heupjes sterker te laten worden. Mijn rijglaarsjes doe ik niet zo graag aan maar dat is nodig om mooie rechte voetjes te krijgen. Het liefste zit ik op mijn blote voetjes. Wanneer ik thuiskom van school gaan de schoentjes snel uit. Als het tijd is om te eten krijg ik altijd iets lekkers van mama of papa. Zelf eten lukt mij jammer genoeg niet.

’s Avonds kan ik genieten van mijn kleine broer die mij zo graag ziet. We zitten samen in onze speelhoek aan mijn lichtgevende waterbuis. Hier kan ik uren naar kijken. Als ik ga slapen doet mama of papa mij naar mijn bedje. Dit wordt echter heel zwaar voor hen. Ik ben nu geen kleine jongen meer. Ondertussen weeg ik 25kilo en ben ik 1m20. Daarom moeten we ons huisje verbouwen met aangepaste hulpmiddelen en een mooie kamer om mij beter te kunnen verzorgen. Elke woensdag gaat mama met mij naar de hippotherapie. Dit doe ik heel graag, het ontspant mij en geniet van de rust en de aanraking naar Nero het paard toe. Mijn mama haar hartje smelt als ik als grote ridder op het paard zit.

Samen met papa probeer ik te leren stappen. Mijn papa heeft plankjes gemaakt waar we onze voetjes samen inzetten en dan proberen we enkele stappen te zetten. Dit vind ik super leuk! Mama en papa hebben mij beloofd te blijven zoeken om mijn grootste droom waar te maken... ooit alleen kunnen stappen. Ook zou het hen gelukkig maken als ik zou kunnen praten. Hun vertellen hoe ik mij voel of kunnen zeggen wanneer ik pijn heb, wanneer ik wil drinken… . Daarom hebben ze een grote verrassing voor mij … . ik mag gaan zwemmen met de dolfijnen!!!! Het wordt wel heel zwaar. Ik ga met de therapeuten oefenen. Uit het water en in het water ga ik moeten kunstjes doen met de dolfijn die 2 weken lang mijn beste vriend zal zijn. Mama en papa zeggen dat de dolfijnen mijn hersentjes beter gaan proberen te doen werken. Ik kijk er zo naar uit om dit samen met mama en papa en mijn broertje te doen.

Om dit te kunnen verwezenlijken zijn er natuurlijk veel centjes nodig. Mensen gaan daarom acties organiseren om geld te verzamelen. Doe jij ook mee? Dan beloof ik je dat ik met heel mijn hart zal werken om die stap te zetten naar jou om je te bedanken!

De Dolfijntherapie voor Brenn zal plaatsvinden van 09-01-2017 t/m 20-01-2017.